Ama, posteatzearen beldur naiz!

[Ibon Burgoa]

Interneten eta sare sozialetan ibiltzen garenean normalean bi jarrera nagusi agertzen ditugu, edo partaide aktiboak gara edo lurker moduan ibiltzen gara. Parte hartzaile aktibo batek eztabaidetan parte hartzen du, iruzkinak egiten ditu, bere lana partekatzen du eta orokorrean komunitateari balio erantsia ematen dio. Honelako partaide bat normalean begirunea eta statusa lortzen du eta sarritan erreferente bat bilakatzen da, guztiok buruan baten-bat daukagu, ezta?
Lurker bat aldiz komunitateren partaide bat da eta bertako lanak eta eztabaidak jarraitzen ditu, baina ez du inoiz parte hartzen. Parte-hartze eza honen arrazoiak anitzak izan daitezke, batzuetan ospearen beldur dira, beste batzuetan euren lana edo posizioagatik ezin dute parte hartu baina gehienetan lotsa edo erantzun traketsen beldur direlako izaten da. Azken hau bereziki, “adituen” aurrean gure parte hartzeak, guztioi beldur ematen digu. Hori dela eta, munduari zerbait aurkeztu behar diogunean gorriak pasatzen ditugu eta gure burua epaitzerakoan zeharo gogorrak izaten gara. Honelako jarrerak zoritzarrez, inhibitu egiten gaitu eta gure bazter ilunean ezkutatzera behartzen gaitu.
Horrela, gure lanagatik inoren feedback positiborik ez badugu lortzen gure konplexu horiek etengabeki hasi egingo dira, eta gure taldekideak jakintsu urrun eta kontakta ezinak bilakatuko dira guretzat.
Guztiok egiten ditugun lanak, eta ditugun ezagutza desberdinak guztiontzat aberasgarriak dira. Talde honetan zorionez jende mordoa gaude, bakoitza bere jatorriarekin. Zapatuan zirikatxotxean biltzerakoan eta katxarro batzuk hartzen genituen bitartean gure artean muxiletan super adituak, farmazialari ohiak, sasi-itsasgizonak (nire kasua), soinketa irakasleak, filosofiakoak eta burutik pasa daitezken aukerarik berezienak bertan presente geundela konturatu ginen. Desberdintasun hau gure abantaila nagusienetakoa da, bakoitzak gure background berezia dugunez IKTen ikuspuntu eta esperientzia desberdinak ditugu, hauek partekatzerakoan sekulako sinergiak sortarazten ditugu, guztientzat aberasgarriak. Baina guzti honek prezio bat badu, gure armairu eroso eta goxotik atera behar gara eta mundura atera. Esfortzu txikia da, lotsa eta ziurtasun eza gainditu besterik ez dugu behar...
Guztiak egoera beratik pasatu izan gara, beraz badakigu zer den hori. Guztiok zuen ikuspuntuak eta esperientziak (arrakastatsuak eta bereziki porrotak) ezagutzeko premia dugu; euskaldunok gurpila etengabeki ber asmatzeko joera dugu eta! Mitxelinek 1889. uretik gurpil borobilak egiten dabil...
Animu eta atera ditzagun IKTa plazara!

[jolaus]

Diozuna ulertzen dut Benito: beste baten etxean atea jo gabe sartu eta honek, borondate on guztiarekin eskainitako "menu goxoaren" inguruan gure iritzia (eta batzuetan kritika) idazteko ausardia eta lotsagabekeria puntu bat behar da.

Baina denon etxea den honetan, sukalde, egongela eta sofa-kama dugun gune honetan, beste testuinguru batean gaude. Hori da, nire ustez sare-sozialen arrakastaren muinetako bat eta horrelako zerbait martxn jarri genuen arraioetako bat. Gainera gutako gehienok, hilabetean behin edo, fisikoki ere elkartzen gara, ezagunak gara eta gainera horrelako zerbait aurrera ateratzearen zergatia zein den ezagutzen dute. Nik uste dut beste testuinguru batena gaudela hemen eta blogen iruzkinetan ez bada ere, foroan norberak dituen arazoak aurkeztea oso baliagarria izango litzaiekeela sareko kideei.

Agian ikastolako dinamizatzaileok dugun gaitz "kroniko" baten ondorioa da hau ere. Izan ere, Durangon ditugun bileretan ere, oso jende gutxi animatzen da bere iritzia ematen. Ez dut inoiz ikusi ere iritziak modu librean emateko girorik, askoren iritziak mozten ahalegindu direnak ere izan direla pentsatzen dut... Agian honen isla da, baita ere, hemen komentatzen ari garena, ez dakit.

[Benito]

Parte-hartzaile biziak eta "lurkerrak". Ez dakit. Egia da honetan gabiltzanok sarri deseatzen egoten garela iruzkinak eta erantzunak etortzeko, eta baten bat animatu eta kolaboratzeko. Hala ere, beti etortzen zait galdera berbera: eta ni, saltsa honetan ibili barik beste baten lekuan jarrita, orain, derrepentean, kanpotik etorri, irakurri, gustatu, erakarri ere bai... Baina inor ezagutu ez, konfidantzarik ere ez, eta esango dudanarekin seguru egon barik... Ausartuko nintzateke zerbait publikatzera? Iruzkintxo bat baino ez bada ere. Ez dakit, ez dakit.

Patxo Landak Tres Tizas blogean deskribatu zuenaren moduko sentsazioa izango da nagusi seguruenik:

Recuerdo que me costó varios días juntar el arresto necesario para escribir el primer comentario que dejé a Felipe Zayas y dos tardes el escribirlo.

[Josu Sueskun]

Ni gaur arte komunitate honen lurker bat izan naiz eta honekin apurtzeko asmoz "begirunea eta statusa" irabazita duzuen batzuren atzetik idatziko dut.
Azkeneko astetan ikastolako IKT plan berria diseinatzeko asmoz internet ozeanoaren barruan igeri egiten ordu mordoa eman eta gero, zerbait somatu badut elkarlanaren filosofia erakargarria izan da. Ezagutza hor dagoela esaten da, baina norbaitek digitalizatu duelako da. Eta norbait hori talde bat bada sortu daiteken ezagutza haundia izan daiteke. Zalantzarik ez dago lan egiteko filosofia kolektibo honek ekar ditzakeen onurak haundiak direla, beraz zabal dezagun lurker-ohien taldea!!

[jolaus]

Bada nik jarraitzen dut pentsatzen gure bezalako txokoetan parte eta hartu eta norberak bere kezkak besteoi helaraztea, askoz ere baliagarriagoa eta gainera askoz ere izpiritu eraikitzaileagoa duela.

• Zure galderak horrelako foroetan botatzea, zure interesen, kezken... berri ematea da. Besteontzat zertan lagundu dezakegun jakiteko balio dezake. Ez da horrenbeste eskatzen duzuna baizik besteok eskaintzeko aukera daukaguna.
• Kide bat arazo batekin datorrenean, lagundu ahal izateak satisfazio bikoitza suposatzen du, bai arazoa konpontzen zaionarentzat baita arazoari irtenbidea ematen dionarentzat. Ondokoei laguntza emateko gai garela ikusteak kolaboratzeko gogoa handitzen du.
• Googleera jotzea esaten duzunean, non bukatzen duzu bada gehienetan? Alegia, zenbatetan lortu duzu zure arazoaren irtenbidea foro edo antzeko guneetan? Norbaitek galdetu beharko zuen bada lehenik, besteok irtenbidera ailegatu ahal izateko, ezta?
• Ez dituzu gure gaiarekin loturiko gune asko ezagutuko euskaraz. Atzerriko hizkuntzetan mordoxka bat dago berriz. Horrelako ekimenetan parte hartzeak, euskararen presentzia areagotzen laguntzen dutela iruditzen zait; euskaldunok gure arazoen irtenbideak euskaraz kontsultatzeko aukera izan beharko genuke
• Ni ez nintzateke hain exijentea izango geure buruarekin: aurretik "pendejada" bat zer den erabakitzen duenak, konfidantza gutxi adierazten du jaso dezakeen laguntzaren inguruan. Hori erabakiko dugu besteok.

Googleatzen pasa ditudan ordu guztiekin zerbait garbi geratu bazait, sareko erabiltzaileen artean elkar laguntzeko dagoen izpiritua izan da. Del.icio.us bezalako aplikazio bat edota Googleeko teknikariei egindako galderetan (nahiko tontoak askotan) jaso dudan erantzun azkarrek, adibidez, horren eredu dira. Sarea denon artean egiten da, ez dago "jakitun" talde baten eskuetan bakarrik. Anima gaitezen beraz, lotsik gabe eta aurreiritzirik gabe, gurearen berri ematea. Ez gara damutuko!

[david]

"Esfortzu txikia da, lotsa eta ziurtasun eza gainditu besterik ez dugu behar..."
errezagoa da esatea egitea baino baina bai arrazoi duzue, eta luker izateari utzi beharko genioke. Dena den ez da gutxietsi behar honek suposatzen duen esfortzua... nik beti sentitzen dut ezer gutxi aporta dezakedala, eta zuetariko batek laguntza eskatzen duenean... "baina ze demontre, hori ez da googlelen agertzen...". Benetan frustrantea da batzutan eta besteetan onartzen dut erosoa ere badela, eta dinamika hontan sartzen garenean dena besteen eskuetan uzteko arriskua dagoela.
Egia da, denok ekarpenak egin ditzakegun, agian ez dira teknikoak ezango baina beste motatako ekarpenak daude, adibidez gure eguneroko lanaren esperietziak esate baterako. Gero ez kexatu baina hasten garenean gure pendejadekin.

[Mikel Etxarri]

Joer Ibon:

Arrazoi guztia daukazu. Horixe izan beharko luke gure lanerako filosofia.

Konpetentzien inguruko eztabaidetan, sarritan, ikasleek gaitasun hori (edo antzeko zerbait) lortu behar dutela, beste gauzen artean, esaten zaigu. Bada, has gaitezen gure etxetik eta albora ditzagun gure beldurrak eta lotsak.

Nik. ez daukat gauza gehiegirik eskaintzeko, baina dakidan apur hori eta bizi izan ditudan esperientziak besteekin partekatu ditudan bakoitzean, jaso dudana gehiago izateaz gain, nire autoikaskuntzarako ezinbesteko tresna bilakatu da.

[jolaus]

Joe Ibon, zeinen garbi azaldu duzu aurrekoan hitz egiten jardun ginena. Bat egiten dut oso-osorik bertan diozunarekin eta , bide batez, beste irakasleak animatu nahiko nituzke euren ekarpenak eta euren zalantzak bertan ipintzea.

Larunbatean esan nizuen bezala, sare osoan iruzkin gehien jaso dituen foroko galderetako bat nire disko gogorraren inguruan bota nuena izan da. Ikus daitekeen bezala nahiko gauza arrunta, ziur gutako beste askori gertatzen zaizkigun beste arazo asko bezala. Nik ez nekien hainbeste modu zeudenik disko gogorreko datuak libratzeko eta nahiz eta oraindik arazoa konpondu ez, zuen laguntzarekin ikasi dudan guztia izugarria izan da. Ea ba beste taldekide guztiak animatzen diren suertatzen zaizkien arazoen berri ematen. Ziur denon artean elkarri laguntzen jarraituko dugula.