Batxilergo 2ko fisikako Moodle ikastaroak denon eskura

[jolaus]

Kaixo lagunok

Ikasturtea amaitzear dago eta batxilergoan dagoeneko, hautaprobak prestatzen hasiak gara. Amaitu berri den ikasturte hau bigarrena izan da Moodle erabili dudana gaia jorratzeko plataforma nagusi bezala. Egia esatea nahi baduzue, balorazioa ez da ona izan; eta arazoa ez dago aplikazioan ezta ikasleen jarreran ere. Planteamendu arazo sakonagoak daude tartean; ez ditut gauak behar bezala planifikatu, ez diot gaiari beharrezkoa duen denbora guztia eskaini (geroz eta zailagoa egiten zait dinamizatzaile lana irakasle lanarekin batera eramatea)... orohar, gauzak ez ditut nik nahiko nuen bezala egin.

Datorren urteari begira ez dut uste jarraituko dudanik Moodle erabiltzen nire ikasgaian. Eta pena bat da egindako lan guztia zakarrontzira botatzea; beraz, pentsatu dut zuetako norbaitentzat baliagarria izan daitekeela bertan dagoena. Horrela ikastaroak bisitarientzat irekita uztea erabaki dut. Zuek edo agian zuen inguruko norbaitentzat baliagarriak badira, egindako lana alferrikakoa ez dela izan jakiteak poz handia emango dit.

Bi gauzatxo aipatu besterik ez:

• Eremu elektrikoa eta elektromagnetismoaren gaiak erabat ondo bukatu gabe. Tartetxo bat hartzen badut, txukun jarriko ditut eta besteak bezala, irekita ipiniko ditut
• Nire asmoa, segurtasun kopiak egin eta Hezitop-en ipintzea izan da beti. Baina, kasualitatea, unea heldu da eta Hezitop dagoeneko ez dabil. Norbaitek ezagutzen badu antzeko leku bat ikastaroak igo eta denon eskura jartzeko, esan eta lehenbailehen egingo dut

[Josu Orbe Benguria]

Niri ere eztabaida hau oso interesgarria iruditzen zait ze askotan eskoletako "frikiak" edo "chamanak" garela ematen du eta ikuspuntua galtzen dugu, Jokinen galdera "filosofikoak" ahaztu egiten ditugu askotan: zer? zertarako? zergatik? zelan?

Horregatik nik uste dut IKTeen erabilera gure eskoletan normaltasun baten barruan ego behar dela zaparradak eta uholdeak ekidinez eta gauza txiki eta integratuak jorratuz.

Gainera nik uste dut beste gauza bat ahazten dugula, niretzat oso inportantea dena: ikasleen "konplizitatea".

NI hasiberria naiz honetan baina apuntatu Zirikabeer horretara, eh? Ze ordutan egiten duzue? ez da iluntzean izango, ez?

[jolaus]

Azkenaurreko paragrafoan diozuna aukera ematen dit Iruzkin hari luze eta interesgarri honen abiapuntura bueltatzeko. Azken bi urteotan aukeratu dudan bidea nire ikasleentzat nahiko katartikoa izan dela berresten dut. Egin nahi izan dudan iraultza "txiki" honek, aldaketa sakonak suposatu die hamasei urte modu jakin batean lan egitea ohitu diren ikasleei. MGZtako ikasleek ere "gauza gehitxo erabiltzen ez ote ginen ibiliko" esan zidaten behin baino gehiagotan. Aldaketak eragiten ahalegindu naiz (ez dakit katarsi hitza ez ote den gehiegizkoa) baina ez dut uste jakin izan dudanik behar bezala transmititzen "zergatik" eta "zertarako" hori ("nola" bai, hori garbi daukat), ez ikasleei, ez irakasleei eta are gutxiago oraindik gurasoei.

Euriaren adibidearekin jarraituz, bi urteko euri zaparrada honek ekarri duen uholdeak onurarik utzi al du? Pertsonalki zalantzarik ez dut hala izan dela. Eta ikasleei? Eta eskola komunitate osoari? Tira, dena beltza ez da izan baina balantzea ez da oso positiboa. Bada garaia ere onartzeko IKTak erabiltzea ez duela onura automatikoa suposatzen; atzean oinarri pedagogiko sendoak behar direla eta horretarako oraindik falta zaigu. Lehen aipatutako "gurú" horiei oraindik ez diet behin ere entzun IKTak erabiltzerakoan zertan ez duten asmatu eta zergatik, inoiz. Eta kuriosoa da; askok euren ikasleekin Twitter erabiltzen hasi dira. Ke guay!! "Nola" erabili badakite, Twitter oso erraza da. Orain arte jarraitu ditudan irakasle gehienek komunikazio tresna sinkronoa bezala erabiltzen dute, elkarrizketarako eta Twitter ez da horretarako tresna egokiena (erabili horretarako mezularitza sistema bat, adibidez). Fijatzen bazara, "zertarako" ez daukate oso garbi eta ondorioz, "zergatik" justifikatzeko argudio pedagogiko gutxi geratzen dira tartean. Baina oso guay geratzen da, ikasleak ere euren lagunen artean oso "guay" izango dira. Zer eskatuko diete ikasle hauek hurrengo urtetako irakasleei? Ba al dakite zer eskaini dien tresna horrek euren formazioan? Zenbaterainoko balioa dute orduan ikasleen eskaerak?

Eta ez dut eskortasunik zabaldu nahi nire hitzekin. Ezta gutxiagorik ere. Web 2.0ren eztandarekin sartu nintzen ni mundu honetan. Bat-batean, hezkuntza munduan eragin zuzena izango zuten aplikazio, zerbitzu eta lan egiteko modu berriak ezagutu nituen. Aldaketaren atarian geundela uste nuen eta, zu bezala, katarsien aldeko jarrera garbia nuen. Web 2.0ak aldaketaren eragile bihurtzeko aukera eskaintzen; izan gaitezen gu eragile eta alda ditzagun hezkuntza eredu zaharkituak! Baina gero jabetu naiz, jarrera berritzaile eta iraultzaile askoren atzean, hezkuntza eredua aldatzearena baino, bestelako arrazoiak egon direla hauen atzean. Berrikuntzaren burbuila puzten eta puzten joan dira leku askoetatik eta askotan burbuila hori barrutik eduki pedagogikoetaz hutsik daudela ikusi dut. Nik neuk egiaztatu dut, oinarri sendoagoak behar ditudala oraindik, praktika berri hauek behar bezala eraman nahi baditut aurrera.

Agian txaketero bat bihurtu naiz, ez dakit. Ilusioa ez dut galdu; agian nekatu samar nago orain, hori egia da. Garbi daukadana halere, hauxe da: nire energia guztiak bigarren paragrafoan aipatu dituzun horretan ipini behar ditudala. Badakit ez dela lan makala baina lan horretan zerbait eskaini dezakedala uste dut, agian nire ikasleei eskaini diedana baino gehiago, ez dakit. Nire ikasleek izan duten euri jasaren ondorengo uholdeak ezer gutxi utzi duela ikastolan uste dut. Josuk esaten duen moduan, sirimiri metodoa erabiliz, ni ikastolan egongo ez naizenean, ondorengoei uzta polita uzteko aukera izan dezakedala uste dut. Dakizuen bezala, landare bakoitzak ura bere neurrian behar izaten du, behar bezala hazteko. Batzuek gehiago behar dute, besteek gutxiago; denak ondo zainduz, ikastolako baratza politagoa egiten saiatu nahi dut.

OFF-TOPIC1: ez dakizue zenbat denbora egon naizen zain horrelako eztabaida batean parte hartzeko. Aspalditik nuen trauma txiki bat desagertze bidean dagoela esango nuke; beti kexatu naiz horrelako gaien inguruan euskal hezkuntza komunitatean dagoen eztabaida eskasiaz. Benetan oso pozik nago ikusita zenbat lagunek parte hartu duten eztabaida honetan eta zenbat gauza interesgarri esan diren bertan. Esperantza galduta nengoen dagoeneko, baina iruzkin hari honen ondoren, gauzak beste modu batera izan daitezkeela sinesten. Gaur ospatu beharreko da ;)

OFF-TOPIC2: irailerako ZirIKTeroen topaketa bat antolatzeko ardura hartzen dut. Uste dut oraingoa Goierri aldean tokatzen dela. Topaketaren gai zerrenda, lekua eta bestelako detaileak aurrerago azalduko ditut. Ehun baino erabiltzaile gehiago gaude sare honetan; ea jendea animatzen den eta koadrila polita elkartzen garen ;)

[Josu Orbe Benguria]

Katarsiak daukana Pedro "purga" eta "tragedia" zentzua da. Eta uste dut irakaskuntzan badagoela nahiko arazo purgatzeko eta negar egiteko metodologia aldaketa baino arinago egin behar direnak. Gainera gure komunitatea "inplikatu" nahi badugu eta aurkezten dieguna tragedia eta purgatorioa badira jai daukagu.

Katarsian "chaman"-ak ere behar ditugu eta puntu horretan eskoletako IKT sustatzaileak askotan irudi hori daukagula. Horregatik uste dut gure eskoletan daukagunarekin lan egin behar dugu eta ez magiarik egin ;-)

[Pedro Lonbide]

Argi dago "ikas-irakaskuntza prozesuaren aldaketa" ez dagoela irakaslearen esku bakarrik. Hala eman badut ulertzera, barkatu. Baina, hori bezain argi dut nik ondo bereiztu behar direla "egoera ideala" eta "benetako egoera".

Guztiok ontzi berean arraunean ibiltzeaz gain, norabide berean eta erritmo berean arraun egitea nahi nuke nik ere, patroiak duen autoritateari jaramon eginda eta nora eta zertara goazen jakinda. Baina nahiak adierazteko baliabide ugari erabili duzu, batez ere azken aurreko paragrafoan (nituzke, behar, dezatela...) eta horrek argi erakusten du errealitatea beste bat dela. Errealitate hori aldatzen saiatu behar dugu gure ekosistemako atal guztiekin bat eginda. Primeran, baina ez duzu lan makala!

Ikaragarri interesgarria iruditu zait zuen ikastolako adibide hori. Argi dago eta hori adostuta izango da zentro guztietan, helburu jakin batzuk lortu behar dituela ikasleak. Helburu horietara heltzeko bideak, ordea, oso ezberdinak izan daitezke. Nik baliabide, metodologia, bitarteko eta planteamendu honekin egin dezaket eta zuk beste batekin. Bakoitzak izango ditu bere onurak eta bere kalteak. Biekin lortuko ditugu helburu akademiko berberak baina bakoitzak erantsiko dizkio bestelako ekarpenak.

Eta ikasleena are interesgarriago iruditu zait. Zer eskatuko diote hurrengo irakasleari? Egiteko bi erak konparatzeko kapazak izango dira eta nahiago dutena eskatzeko. Ez al da, hori ere, helburuetako bat. Aurreko batean ikasle autonomoez hitz egiten genuen. Hara hor, ari gara ikasleengan irizpideak ereiten. Horrek ondorioak izango ditu eta, nire ustez, horiexek behartuko dute, azken finean, aldaketa!

Beste aukera, Josuk planteatzen duena da: ezer egin gabe gelditu. Nik sirimiri efektuan baino gehiago katarsian sinesten dut !

(Ez dut batere garbi azaldu zer esan nahi dudan, baina Abelek karaktere-muga ezarri digu eta kaso egin beharko zaio. Zabalago ZirikaBeer-en)

[Josu Orbe Benguria]

Galdera borobilak Jokinek azaltzen dituenak.

Egia da ezin garela izan "frankotiradore" batzuk eta egiten duzuna ezin dela egon ikastetxearen helburuetatik kanpo.

Baina bestalde ezin gara egon ezer egin gabe. Mugitu behar gara (komunitate osoa, ez bakarrik irakasleak) gutxienez leku berdinean egoteko.

Orduan, zer egin? ba zentzua erabili, erdibideak bilatu, nik deitzen dudan "sirimiri efektua"-z baliatu. Aldaketa txikiak proposatu, ebaluatu merezi duten ala ez eta zure hurbileko komunitate zatiarekin partekatu, horrek hurbilekoak bustiko ditu eta sarea zabaltzen joango da.

[jolaus]

@Pedro: Ez dakit ba, ez nago erabat ados planteatzen duzunarekin. Ikas-irakaskuntza prozesuaren aldaketa irakaslearen esku bakarrik dagoela ulertzera ematen duzu zure azken ekarpenetan. "...gure eskuetan dago gure ikasle horien (aurtengoak, izen-abizenak dituztenak) formazioa, pertsona izaten lagunduko dien formazioa." esaten duzu; bigarren ekarpenean "Beraz, zer egingo dut datorren ikasturtean nire hezkuntza-jarduera aldatu eta hobetzeko?" galdetzen duzu. Aurrean aipatzen nuen badagoela sarean halako joera bat dioena irakaskuntza aldatzen ez bada, irakasleok konformista hutsak garelako besterik ez dela. Nahi duenak badaki zer egin; gogoa jarri, lanean hasi, bere edukiak digitalizatu, tresna berriak erabiltzen hasi, metodologia erabat aldatu... Beste guztia negar egitea besterik ez dela dioten "guru" asko dago sarean zehar. Eurek zenbat gauza egiten dituzten zabaltzen dute handik eta hemendik, zeinen modernoak diren, zenbat tresna berri erabiltzen dituzten euren ikasleekin aipatzen dizkigute behin eta berriro... Saltsa hauetan hasiberria den batek irakurtzen ditu horrelakoak eta berehala pentsatzen: "Zeinen irakasle kaxkarra naizen. Nire metodoak erabat zaharkituta geratu dira eta ez badut aldatzen, irakasle konformista naizela pentsatuko dute nire ikasleek. Tira, nik ere horrelakoak egin beharko ditut" Eta hortxe hasten dira mila ikastaroetan parte hartzen, hortxe hasten dira wikiak eta blogak erabiltzen, hortxe hasten dira "blogfesor" on bat izateko bidean. Hain da irakasle askok sentitzen duten satisfazio falta euren lanbidean, edozein gauza probatzen hasteko prest daudela, zergatik, zertarako eta nola aurretik ondo aztertu gabe.

Sareak eta web2.0ak gauza on asko ekarri dizkio irakaskuntzari baina hain onak ez diren beste asko ere. Bere testuinguruan ulertu behar diren praktika on asko magnifikatu egin dira, eredu bihurtu dira testuinguruari erreparatu gabe; klaseak sortu dira irakasleen artean, "ni blogfesorea naiz, eta zu?"; derrepentean, tresnak erabiltzeari berebiziko garrantzia hartu (edo bloga erabiltzen dut edo ez naiz modernoa). Aplikazio hauek erabiltzen lehengoak izan direnak irakasleriaren idoloak bihurtu dira. Salbuespen gutxi batzuk kenduta, gehienek zure antzeko ideiak transmititzen dituzte: hezkuntza aldatzea zure esku dago, guk lortu badugu, zuk ere ahal dezakezu.

Hezkuntzaren aldaketa ezin da ikasle-irakasle binomioan soilik oinarritu, ez dago bakarrik gelako lau pareten barruan gertatzen denaren menpe bakarrik. Ekosistema zabalago bat dago horren guztiaren atzean eta ekosistema guztietan bezala, aldaketak tentuz egin behar dira oreka galtzea nahi ez bada. Gure ikastolako adibide bat ipiniko dizut: ikasleak maila jakin batzuetan horrelako lanketa berezi bat egin dute, IKT baliabideak erabiliz, lan egiteko moduak aldatuz... Balorazioen arabera, oso gustura egon dira gai horretan egin dutenarekin baita irakaslearekin ere. Baina ikasleek aurrera egin dute eta irakasle berri eta gai berriekin topatu dira; hauetako ikasle batzuk garai batean erabilitako IKT baliabideka faltan bota dituzte, lan egiteko modua ere garai batekoa nahiago dutela adierazi dute.... Zer pentsatuko dute ikasle hauen azken urteko irakasleek? Nola ahrtuko dituzte ikasleen iritzi hauek? Nola ikusiko dute aurreko irakasleak egindako lana ikasle hauekin? Eta zer iritzi izango du irakasle hauetaz aurretik bide berriak probatu dituen horrek? Eta gurasoek, zer pentsatzen dute guzti honetaz? Eta gurasoren batek desberdintasun hauek daudela ikusirik, baten edo bestearen aldeko jarrera hartzea erabakitzen badu? Eta hasierako irakasle horrek, bere gaia emateari uzten badio beste edozein arrazoiarengatik? Norbaitek heldu dio berak hasitako bideari?

Asturias aldean badago irakasle bat, "blogfesor" horietako bat sarean oso ospetsua egin dena. LHko 3. eta 4. mailako ikasleen irakaslea da eta etengabe kontatzen ditu (lehen bere blogean eta orain Twitter bitartez) zenbat gauza erabiltzen dituen bere ikasleekin, zenbat tresna berri, ikasleak nola egiten duten lan proiektuen bitartez. Oso harro azaltzen du behin eta berriro, berak ez dituela azterketak egiten, ebaluazioa egiteko beste tresna batzuk erabiltzen dituela. Asko kritikatzen ditu administrazioa, ikastetxeetako zuzendariak eta bide berriak hartzera ausartzen ez diren irakasleak (duela gutxi ohiko azterketekin zenbat denbora alferrik galtzen den esaten zuen).

Nik galdera batzuk egingo nizkioke:

Zehaztuta daukazue zuen ikastetxean zein den LH amaitutakoan, zuen ikasle batek izan behar duen profil akademikoa?
Zein da zure lanak egiten dion ekarpena helburu horri?
Nola uztartzen da zure metodologia maila bereko beste irakasleekin? Eta zikloko beste irakasleekin?
Zure ikastetxeko ikasle batek egingo duen ibilbide akademiko osoan, nola daukazu lotuta zure planteamendu didaktikoa aurreko eta ondorengo zikloko arlo bereko irakasleekin?
Zein da zure lan sistemari buruz zure ikasleen gurasoek dakitena? Sortzen al zaizkie kezkarik? Arazorik ikusten al dituzte?

Zalantzak ditut galdera guztiei erantzuteko moduan egongo ote zen.

Tira, egia da gauzak modu desberdinean egiteko lehendabiziko gauza nahi izatea dela. Eta nik hor, egia esatea nahi baduzu, jarrera positiboa antzematen dut irakasle gehienen partetik. Hortik aurrera burua erabili behar da; energia guztiak helburu komun batean mesedean jarri behar ditugu lanean. Irakasle bakoitza "bere piszinara buruz bota" beharrean, elkarrekin "ontzi berean arraunean" ipiniko nituzke eta @Juanek dioen moduan, helburu zehatz batzuen bila jarriko nituzke denak. Eta horretarako ikastetxe mailako ikuspegi zabal eta orokor batekin lan egin behar da, epe ertainerako helburuak orokorrak zehaztuz baina urtero urtero, erronka txikiak ipiniz. Gasta ditzatela irakasleek euren energia zati bat euren metodologia eta bitartekoak aldatzen, bale; baina jakin dezatela baita ere, zergatik, zertarako eta nola egin behar duten hori. Eta amaitzeko, euren esperientziaren inguruan jasotako ondorioak parteka ditzatela eskola komunitate osoaren; euren ikasleekin lehenik, inguruko irakasleekin eta gurasoekin ere.

@teixa jeje, nik ere aurten MGZ eman dut. Zure hitzak irakurrita gauza bakarra esan dezaket; bete-betean kointzidetzen dut zuk ateratako ondorioekin. Ilusio handiarekin hasi nintzen baina saltsa handiegitan sartu naizela iruditzen zait eta ez dut denbora nahikorik hartu ikasleei nahiko nieken arreta eskaintzeko (zuk Wikipediako lanak dituzu oraindik pendiente; nik gelako blogan argitaratutako artikulu pilo bat :( Ez naiz gehiago luzatuko honekin orain; beste baterako utziko dut gai honetan izandako esperientziaren balorazioa.

[teixa]

Lehenik eta behin zorionak egindako lanagatik. Hariaren mailara ez naiz iritsiko baina pare bat ideia bota nahiko nituzke (arrapaladan astirik ez baitut!!):

* Etsipena. Aldatu nahi, bidea ez dakigu, eta kanpoan dena berdin. IKT irakasle@ak delako azterketekin hasi berri gara. Hau al da irakasleok izan behar ditugun konpetentziak ebaluatzeko modua? Galderak buruz ikasi behar dira (Galdera-erantzun ASKO okerrak izanik) eta ezin da informazioa inon bilatu ezta bestelako programarik erabili. Ze broma da hau?? Irakasleoi hau eskatzen bazaigu guk hau eskatu behar al dugu? Ados nago aldaketak azterketa ereduetatik etorriko direla, tristea da baina hala izan da beti.
Gure hezkuntza sistemaren helburua UNIBERTSITATEA da. Honen arabera selektibitatea moldatzen da, eta honek batxilergoa baldintzatzen du. DBHn iragazia jartzen dugu unibertsitaterantz joango ez direnak gutxieneko (gero eta gutxiago) ezagutza izan dezaten. Eta horrela atzeraka. Sistemak gizartean gure lekua egiten/bilatzen lagundu beharko liguke, horretarako gaitasunak eskainiz. Baina oraingoz ez da horrela.
Bolonia... etorriko omen da. Aurten Arrasateko unibertsitatean ikasten laguna dut. Lanean ere ari zenez proiektua zuten ikasgaietan izena eman du, bere aldetik sartzeko. Ikasgaia suspenditu 'du' behar ziren orduak sartu ez zituelako (ez gaitasun ezagatik, ez lanik ez egiteagatik, ez ezagutza faltagatik, ez). Goitik behera etorri behar dira aldaketak eta nik ez dut aldaketa hori ikusten.

* Aukera. Jolaus, ahal baduzu ikasgai aldaketa eskatu. Nik iaz arte Fisika-Kimika ematen nuen Batx 1en. Berrikuntzak sartu bai, baina mugatuak (gaiak mugatua, hurrengo ikasturterako gutxienekoak...). Aurten MGZ egokitu zait. Liburu gabe, aurreneko urtea, azterketa gabe... Bai, desfase handia izan da, baaaaina jolasteko aukera eman dit. Moodle-en lanak eskatu, bestelakoak wikipedian bertan, talde lanak, aurkezpenak... Ondorio laburra? Ikasleak ez daude ohituta eta ITZELEZKO lana suposatzen du (oraindik wikipediako lanak 'konpontzeko' daukat. Eta, berriz ere, hirugarren ebaluazioan azterketa egin behar izan dugu (gutxi batzuei).

Nire ondorioa, latza, gogorra eta negargarria izango dugu bidea, baina pena mereziko du. Bidean zenbat galduko garen/ditugun? Ez dakit, baina jakiteko modu bakarra dago.

[Pedro Lonbide]

Beraz, zer egingo dut datorren ikasturtean nire hezkuntza-jarduera aldatu eta hobetzeko?
Non aurkituko dut horretarako laguntza eta kemena?
Zein aldaketa ezarriko diet nire metodologia-oinarriei?
Zein arazo aurreikusten dut eta nola erantzungo diet horiei?
Aurreikusi gabekoekin zer egingo dut?
...

Galdera hauekin eta beste batzuekin hasi beharko genuke, poliki-poliki, nire ustez. Badirudi, bigarren galderari erantzuteko moduan zarela, Jokin: hemen!
#zirikaBeer Datarekin ados. Lekua falta dugu orain.

[Ibon Burgoa]

Zurekin bat nator, helburu txikiak eta eskuragarriak ezarri behar ditugu, baina maisu plan baten barruan helburu argiekin eta ibilbide nahiko definituarekin. Helburu txiki bakoitza gure planaren mugarri bat izango da, eta horrela bere garapenaren jarraipena egiteko modua izango dugu. Proiektuen kudeaketan bezala, helburu txiki bakoitza lortzerakoan fiestuki moment ospatzeko aukera galanta!
Etxe barruan ez badugu laguntzarik topatzen, kanpoan topatu behar. Sarritan pareen arteko taldeek edo praktika komunitateak sortzea oso lagungarria izan daiteke, maila eta jatorri desberdineko jendearekin.
Adinarekin irakasle onak gogoratzen ditugu eta irakasle txarrotaz damutu egiten gara...

[Juan Ezeiza]

Ai ene! Analisiaren paralisia ote?

Ibonek aipatzen dituen arrazoiengatik, eta beste batzuengatik ere, erronka zaila dela argi dago, baina nork esan zuen "beldurra"?

Irakasleok oso erraz erortzen gara katastrofismoan ("Ez dut formaziorik", "Ez daukat baliabiderik", "Ez dut denborarik", "Sistemak ez dit uzten"... ergo ezinezkoa da). Aitzaki ederra eta heziketaren seppukua.

Beste batzuetan Stakhanov garelakoan mila frontetan hainbat batailatan borrokatu nahi izaten dugu, eta etsituta bukatzen dugu.

Zergatik ez bilatu epe motzeko erronka txikiak? Zergatik ez izan berritzaile hurbileko gauzetan? Ez al da eredu hori zabalduko? Ez al dugu horrela etsipena saihestuko?

Hausnarketa sakonak eta planteamendu berritzaileak ongi daude, baina zuhur jokatu behar dugu. Gehiago egin genezakeela pentsatu arren, horrek ez gaitu deprimitu behar. Noizean behin botila erdi betea ikusi beharko genuke. Geu behinik behin saiatzen ari gara. Autokonplazentzia eta depresioaren artean erdibidea egon badago.

Epe motzeko erronka txiki bat: ZirikaBeer iraileko lehen asterako konbokatzea, oporrengatik indarberrituta eta baikorrago sentituko gara-eta ;-)